Grainneと日本人の人々

Obrazki z Asakusy.

Grainne — Fri, 23 Apr 2010 12:14:36 +0000

Miejsca się nie zmieniają, a przynajmniej niezbyt szybko. Ale zmieniamy się my, zmienia się punkt widzenia, towarzystwo, nastrój. Czasami będąc gdzieś dopiero drugi, trzeci raz, dostrzega się, o co właściwie w tym wszystkim chodzi i dlaczego to jest piękne.

Ja tak miałam z Asakusą, do której wybraliśmy się z bardzo konkretnym tajnym zadaniem, a skoro już tam dotarliśmy, to postanowiłam pokazać Grześkowi powidok starego Edo. Hm, zresztą nie tylko. Na dobry początek:

Asahi Biru ("budynek porannego słońca"), potocznie znany jako Unko Biru ("budynek kupy"), nietrudno chyba zgadnąć, dlaczego.

Ale wracając do przemierzania uliczek Edo…

Niedługo wcześniej Japonia świętowała Hina Matsuri, wszędzie więc można było zobaczyć lalki, w tym też te papierowe powyżej, które zupełnie mnie ujęły.

Oczywiście widzieliśmy Sensouji, widzieliśmy pagodę i stawek z karpiami, ale te elementy otoczenia nie zachwyciły mnie specjalnie, jak i za pierwszym razem. Za to w bocznej uliczce…

...na budynkach wypatrzeć można...

...takie oto...

...indywidua.

I nie tylko. Ludzie maja różne pomysły.

I wymalowują sobie np. na drzwiach garażu edziowską ilustrację. Oczywiście trafiłam na moment, kiedy ktoś podnosił bramę...

W niewielu miejscach w Japonii da się jeszcze zobaczyć riksze. Asakusa jest jednym z takich miejsc.

Młody rikszarz podrywający dwie klientki na "przewodnika".

Popołudniowa Asakusa ma w sobie więcej uroku, niż się spodziewałam, jeśli tylko uda się siłą woli zignorować tłumy ciągnące do świątyni czy stojące w kolejkach przy sklepikach i budkach z jedzeniem. W Japonii można ten prosty zabieg wyćwiczyć do perfekcji. Przydaje się.

Na pożegnanie dwa paszczaki.

On i Jego Pierwsze Dango (dango, że tak powiem, filozoficzne, bo spożyte tuż po dowiedzeniu się, co oznacza właściwie "hana yori dango").

Ona, czyli ja, i jej firmowe spojrzenie, czyli... zresztą widać mniej więcej, jakie.

Oblicza Tokyo.

Grainne — Mon, 19 Apr 2010 03:12:01 +0000

Tokyo to miasto o tysiącu twarzy. Kiedy przyjechały do nas dziewczyny z Kansai, postanowiliśmy wybrać się razem na poszukiwanie kilku. Ponieważ dzień upłynął głównie na szeroko pojętym oglądaniu, ograniczę się tym razem stricte do fotorelacji z krótkimi tylko komentarzami.

Zanim udało nam się zebrać do kupy, minęło trochę czasu, który nasza część ekipy poświęciła na podziwianie ogrodów przy pałacu cesarskim – z zewnątrz.

Większa część ogrodów jest niedostępna dla zwiedzających, tego dnia mieliśmy wyjątkowego pecha, bo zamknięta okazała się nawet część ogólnodostępna.

Gotham Tokyo.

Na stacji Tokyo (nazwa sugerowałaby, że jest to główna stacja miasta, i oczywiście nią nie jest) udało nam się wreszcie spotkać. Wspólny spacer zaczęliśmy od najbardziej znanego tokijskiego parku – Ueno.

Przed świątynką Kaneiji Kiyomizu Kannondo. Dzielne zuchy wyruszają na wyprawę. Fotografuje Aleks.

Na muzea nie mieliśmy szczególnej ochoty, ale ponieważ wstęp do Metropolitalnego Muzeum Szuki okazał się darmowy, nie dało się mu oprzeć. Czekała na nas wystawa nowoczesnego podejścia kaligrafii, bardzo inspirująca. Poniekąd. To powyżej to też jest kaligrafia (ewentualne reklamacje zgłaszać do muzeum, nie do mnie).

A to staw Shinobazu, pełen mew i trzcin. Z tymi ostatnimi bohatersko walczyli panowie w zielonym.

Świątynia Bentendo, na tle trzcin (wygląda jakby stała w szczerym polu).

Mewa, jaka jest, każdy widzi.

W stawie pływają martwe lotosy. I, zapewne, różne inne rzeczy, ale lotosy wyglądają, i brzmią, z tego wszystkiego najbardziej romantycznie.

A przed świątynką stoi pomnik okularów Tokugawy Ieyasu i ich ogólnego wkładu w historię i kulturę Japonii.

Pagoda Kaneiji, znajdująca się na terenie zoo (do którego nie weszliśmy).

Idziemy do świątyni, idziemy do świą... ej, co z tą świątynią? Jakaś taka... dwuwymiarowa.

Prawie Jak Świątynia Toshogu. Z daleka nie widać różnicy. Fizyczne przedstawienie zmyślności Japończyków - pomimo, że w remoncie, turyści i tak mogą ją podziwiać. Czy to nie cudowne?;P

A to już poza parkiem Ueno - chram Nezu. I torii wokół niego. (wersja z wkładką)

J.w. (wersja bez wkładki)

I chram Nezu w całej okazałości.

Spacer po tym skończyliśmy na stacji Nippori i – dla kontrastu, pojechaliśmy do Ikebukuro, jednej z dzielnic handlu, wysokich budynków, tłumów i nowoczesności.

On też na tym zdjęciu wygląda jak dwuwymiarowy...

Po pół roku mieszkania w Tokyo (czy raczej na jego przedmieściach) muszę powiedzieć, że dobrze mi w tym mieście. A przynajmniej w większości z jego odsłon. Dobrze, że są miejsca, w których nie czuć tej przytłaczającej metropolitalnej wielkości.

Ikebana organoleptycznie.

Grainne — Wed, 14 Apr 2010 09:36:51 +0000

Na dobry koniec semestru zimowego udaliśmy się grupowo (i pod przymusem) do Ochanomizu w celu liźnięcia zasad układania ikebany (=japońskiej sztuki układania kwiatów).

Nauczyłam się tyle, że ikebana klasyczna (no, jeden z jej rodzajów, a jest tego zapewne miriady miriad) to trzy badyle o różnej długości wetknięte w “jeża” (podstawka z kolcami do mocowania kwiatów) po linii prostej. A ikebana free-style to… free-style, ale musi odpowiadać japońskiej estetyce. Nasza miła pani nauczycielka najbardziej chwaliła kompozycje, które dla mnie były definicją braku gustu. A te bardziej “europejskie” na siłę poprawiała. Zresztą, pani nauczycielka ikebany to osobna historia. Starała się być miła, do każdego podchodziła, pytała skąd jest, rzucała kilka uprzejmych słów na temat danego kraju… no, a przynajmniej z całego serca się starała. Przytoczę skrótowo jej dialog z Asią, która siedziała przede mną, więc wcześniej padła jej ofiarą. Ja w tym czasie tłumiłam wybuchy śmiechu, nabijając gałęzie brzoskwini na “jeża”.

Pani: Skąd jesteś?
Asia: Z Polski. (Poorando)
Pani: A, z Holandii? (Oranda)
Asia: Nie, z Polski. [uprzejmy uśmiech]
Pani: A, z Polski… Polska, to gdzieś niedaleko Uzbekistanu, nieprawdaż? [przed nami inwigilowany był kolega z Uzbekistanu]
Asia: Raczej niespecjalnie. [jeszcze bardziej uprzejmy uśmiech]
Pani: Ah, tak… Polska… hm… [stara się ze wszystkich sił przypomnieć sobie cokolwiek, co mogłaby wiedzieć o tym egzotycznym kraju] A to tam macie takie okrągłe, białe domki?
Asia: [spojrzenie typu "wtf???"]
Pani: No takie domki z okrągłymi dachami.
Asia: Eeee, o ile mi wiadomo, to chyba nie bardzo.
Pani: [nierozumiejące spojrzenie] Ach, tak. [uśmiech]

I przeszła do mnie. Słysząc, że też jestem z Polski, chyba trochę się speszyła. Temat okrągłych dachów nie był kontynuowany. Po burzliwym namyśle stwierdziłyśmy, że może chodziło jej o prawosławne kopulaste cerkwie? … Jak widać ludzie wzbijający się na wyżyny estetyki nie zawsze mają czas wyjść poza swoją dziedzinę (to nie była bynajmniej jedyna gafa, jaką pani tego dnia strzeliła). Ale któż by ją winił, w końcu starała się być uprzejma.

Ale wracając do samej zabawy kwiatkami. Pora na część wizualną relacji.

Wszyscy dzielnie próbują swych sił w starciu z (martwą) roślinnością.

Niektórzy nawet nazwali swe dzieła, jak Oppa-san - oto "MSS" czyli "MinSokSpecial". Zdjęcie z serii "Gap się na badyle i staraj wyglądać artystycznie."

Hhartystka w pełnym wyszczerzu. Za mną ze swoją porcją roślinności walczy Nakamura-sensei.

Aleks w Akcji. Obok niej Tao tworzy ze swojej ikebany historię miłosną.

Po skończeniu klasycznej ikebany postanowiłam pobawić się we free-stajla. Najbardziej artystyczne było wyplątywanie tego z włosów potem.

I kolejne niestandardowe podejście do problemu, zresztą moje ulubione. Myślę jednak, że nasza pani nauczycielka by tego minimalistycznego pomysłu nie doceniła.

I tyle. Z wycieczki wyniosłam (poza wspomnieniami o domniemanym sąsiedztwie Polski i Uzbekistanu), parę gałęzi obsypanych różowymi kwiatami, z których ułożyłam potem u siebie cudowną kompozycję… w plastikowej butelce. Zresztą, zgodnie z sugestią pani nauczycielki, żeby nie było.

Na szczęście koniec semestru świętowaliśmy też w bardziej przyziemny sposób. Który, muszę przyznać, daleko bardziej mnie ukontentował. Niestety, nadal hana yori dango. Zwłaszcza, jeżeli ten kwiat jest japoński, cięty i nabity na jeża.

No!

Powrót do rzeczywistości.

Grainne — Mon, 12 Apr 2010 12:34:20 +0000

Prawie półtora miesiąca ferii rozleniwiło mnie okropnie, ale już wracam do wiernego relacjonowania zdarzeń z ziemi japońskiej (znaczy się tylko tych z moim udziałem). Marzec upłynął mi przyjemnie i dosyć intensywnie, postaram się nadrobić zaległości przez najbliższe dni (no dobra, i tygodnie).

Tymczasem chciałabym pozwolić sobie na notkę wiosenną, bo na wiosnę czekałam długo i z niecierpliwością. Niestety dzisiaj wyżej wymieniona postanowiła się na mnie wypiąć, sypnęła deszczem i powiała chłodem, ale moja komórka (co ja zrobię w Polsce, kiedy tu tak się przyzwyczaiłam do codziennego sprawdzania pogody w telefonie?) daje nadzieję, że już niedługo zrobi się przyjemniej. A tymczasem, gwoli zaklinania, kilka zdjęć najbardziej oklepanego (co nie przeszkadza mu ujmować mnie swoim urokiem) symbolu wiosennej Japonii – kwitnących wiśni.

Wokół mojego uniwersytetu takich alejek jest od groma i trochę. Wszędzie biało i kwieciście. Raj dla alergików.

A tak wygląda hanami (podziwianie kwiatków, w domyśle wiśni) w parku Inokashira. Oczywiście zdecydowanie bardziej niż o kwiaty, przynajmniej moim laickim okiem, chodzi o jedzenie. Wszak to Japonia. Ponieważ tłumów nie znoszę (one na ogół mnie też), to zdjęcia robiłam tylko poglądowo, a sama uczestniczyłam w kameralnym hanami, o którym za chwilę.

Romantyczność w parku Inokashira.

Dziura na niebo.

Kwiatki z bliska. Kwiatki w przeciwieństwie do ludzi fotogeniczne są zawsze i z każdej odległości.

Widok z mojego okna, ujęty w sposób uwypuklający jego niepodważalne walory artystyczne (i żeby nie było widać, że to z tyłu to boisko).

Ponieważ w międzyczasie niespodziewanie zaatakowała nas Wielkanoc, trzeba było wymyślić jakiś sposób na niezobowiązujące świętowanie, a że pogoda była całkiem niezła, postanowiłyśmy zrobić sobie hanami na kampusie. Była sakura, było jedzenie (w tym nawet prawdziwy kajmakowy mazurek – pycha!), jako najstarsza (głowa rodziny?) powiedziałam nawet kilka podniosłych słów przed śniadaniem (które niech odejdą w zapomnienie). W każdym razie była to zdecydowanie przyjemna Wielkanoc.

Nasz wielkanocny "stół".

W tle nasza Alma Mater, na szczęście zajęcia się w niej jeszcze nie odbywały.

Ja też tam byłam, soczek grejfrutowy piłam...

I marzą mi się już takie zupełnie ciepłe, długie dni, czytanie książki w parku i wieczorne spacery na tle zachodu słońca.

O, takie zachody słońca mają być.

Rzecz o teatrze.

Grainne — Mon, 01 Mar 2010 03:30:40 +0000

Na początku stycznia zostałam zaproszona przez moją hosto-mamę na przedstawienie teatralne do Meiji-za. Grali akurat adaptację “Sasameyuki” Tanizakiego, a że to moja ulubiona powieść tego autora, poszłam z radością i dużymi oczekiwaniami, które zostały spełnione tylko w pewnej części. Sama sztuka obejmowała zaledwie kilka scen z książki (zresztą trudno się dziwić, bydle ma jakieś 400 stron), aktorki dobrane były różnie, choć w dużej mierze pasowały do moich wyobrażeń o siostrach Makioka, a przede wszystkim – miały cudowne kimona! Nie mogłam się na nie napatrzeć. Niestety, jak w każdym teatrze, nie wolno było robić zdjęć, więc tego nie udowodnię.

Zaskoczył mnie natomiast sam teatr. Poszłyśmy wczesnopopołudniowe przedstawienie w dzień roboczy, więc większą część publiczności stanowiły emerytki i czy z tego powodu, czy przez ogólną tendencję Japończyków do zasypiania w każdym miejscu i czasie, spora część widowni podczas spektaklu przysypiała. Biorąc pod uwagę jak drogie są bilety (nasze kosztowały po 11 tys. jenów = ok. 330 zł!), był to dla mnie swego rodzaju szok kulturowy. Czy nie równie efektywnie można by było się przespać przed telewizorem? Poza tym – japoński teatr to targowisko. Wszędzie stoiska z jedzeniem, słodyczami, pamiątkami, rzeczami związanymi, albo i zupełnie niezwiązanymi ze sztuką, ubraniami (takimi zwykłymi ubraniami w stylu zachodnim)… Przez tę wszędobylską komercję teatr traci dużo ze swojej atmosfery.

Jest jeszcze jedna kwestia, która bardziej przypadła mi do gustu. Przed rozpoczęciem przedstawienia, na pierwszy albo drugi antrakt, można zamówić specjalne teatralne bento, i przeczuwam, że to jest jeden z głównych powodów, dla których Japończycy do teatru idą. Hana yori dango, mimo wszystko.

Rodzajów bento jest kilka, można je sobie popodziwiać w ich plastikowym wcieleniu za szybką.

A to moje, do połowy zjedzone (żeby wyglądało bardziej naturalnie).

W tym miesiącu szykują się dwie kolejne wizyty w różnych teatrach (muzyczny i takarazuka), czekam na nie z niecierpliwością.

I, bo dawno nie było, piosenka notki. Z wizualizacją w postaci zrobionej przeze mnie własnoręcznie amv-ki.

Sesja.

Grainne — Tue, 16 Feb 2010 06:00:31 +0000

Na początku przepraszam, że zniknęłam na tak długo z horyzontu, wszystko przez sesję, która jak zawsze zaskoczyła studentów (no, przynajmniej mnie). Postaram się wszystko nadrobić, tymczasem czeka mnie jeszcze zaledwie jeden egzamin, więc zbliżam się do radosnego finiszu.

Pozdrawiam was za zażerając kit-kata (kitto katsu =”na pewno zwyciężę/zdam”, jeden z łakoci, które koniecznie trzeba spożyć, żeby zdać) i machając szczęśliwym ołówkiem automatycznym (Pentela, a jakże).

"合格祈願" czyli "błaganie o zaliczenie":P Produkty tego typu przeznaczone są głównie dla uczniów zdających egzaminy wstępne do liceum czy na studia, ale nie mogłam się powstrzymać .

Wiosna, cieplejszy wieje wiatr…

Grainne — Fri, 29 Jan 2010 03:02:02 +0000

Tak mi się chce śpiewać kiedy wychodzę na powietrze przez ostatnich kilka dni. Tokio, które prawie zawsze jest słoneczne, ostatnio zrezygnowało z nocnych przymrozków i przenikającego na wskroś chłodu. Wczoraj wracając z zajęć ze zdziwieniem oceniłyśmy, że wiatr, który wiał całkiem raźno stracił gdzieś swoją zimowość i stał się wręcz… wiosenny. Poza tym niektóre krzaki zaczęły wyglądać tak:

Ah, no tak, bo sporo krzewów i drzew nawet w ogóle nie straciło liści jesienią. Ale ten pączek w środku to już rzecz tegoroczna.

Natomiast śliwy…

...zakwitły! To pierwsze drzewa które budzą się, jeszcze za nim wiosna zagości na dobre w okolicy. Na wiśnie trzeba będzie jeszcze co najmniej dwa miesiące poczekać.

Nie dość, że wyglądają jak wyglądają, to jeszcze niesamowicie, słodko pachną.

Oczywiście zima może jeszcze wrócić, w końcu dopiero koniec stycznia. Ale nikt jej do tego specjalnie nie namawia.

Co jedzą Prawdziwi Faceci?

Grainne — Wed, 27 Jan 2010 08:12:59 +0000

Facet powinien zachowywać się po męsku. Być silny, umięśniony, zarośnięty, z otoczeniem porozumiewać się półsłówkami tudzież wyrazami niecenzuralnymi. No i oczywiście, żeby utrzymać odpowiedni imydż, musi odżywać się stosownie do swojego domniemanego charakteru. Najlepiej mięsem, poza tym rzeczami ostrymi, konkretnymi i “poważnymi”. Prawda?

A co zrobić, jeśli takiemu Prawdziwemu Facetowi nagle zachce się ciastka? No to trudna rada, zostaje zaszyć się z nim w jakimś zacisznym miejscu (np. ubikacji, o którym to temacie wspomnę później) i skonsumować ze wstydem. Ale nie martwcie się, o Brzydka Płci, Japończycy i na to znaleźli sposób. I oto w sklepach pojawiły się słodycze opatrzone znaczkiem 男 (otoko – mężczyzna), specjalnie dla Was! Czym się różnią od babskich ciastek? Już tłumaczę. Otóż, jeśli jest w nich czekolada, to zazwyczaj gorzka, poza tym opakowania są utrzymane raczej w ciemnej tonacji, z dużą dawką czerni. No i przede wszystkim można spożywać je z Dumą.

Specjalnie dla Was wypróbowałam kilka tego typu produktów. Od razu poczułam się jak macho.

Men's Pocky. W smaku nie różnią się bardzo od zwykłych, ale przynajmniej nie wstyd się z nimi pokazać w miejscach publicznych;).

Ciastko z kremem - bardzo dobre, nie powiem, ale kupiłam je głównie dla tego cudownego opakowania:D

I, na koniec, Tiramisu Dla Prawdziwych Facetów. Trzy razy większe niż to zwykłe (w domyśle - dla bab). Przyznam, że mnie osobiście odpowiada wersja maxi.

I co Wy na to?

(O męskiej części narodu japońskiego będzie jeszcze nie raz, w różnych odsłonach. Ale nie wszystko na raz.)

Duch zeszłej wigilii.

Grainne — Fri, 22 Jan 2010 05:03:57 +0000

Czyli przenosimy się w przeszłość. Na chwilę – dwie albo trzy notki, żeby narobić szybko, o czym w okinawsko-noworocznym ferworze zapomniałam. Pierwszą z tych rzeczy będzie wigilia, którą zorganizowałyśmy sobie w naszym polskim trzyosobowym gronie. Była choinka, były prezenty, było jedzenie – święta jak się patrzy!

Choinka jak ta lala. Przy odrobinie dobrej woli i wyobraźni można powiedzieć, że prezenty leżały pod nią:).

I wyżerka. Jeżeli ktoś wątpi, czy Cola to tradycyjny napój świąteczny, niech zapyta Asi^^

I tradycja japońska - czyli świąteczny tort (w wersji mini), koniecznie z truskawkami.

Prezenty i kartki z Polski też dotarły, choć mogłam je odebrać dopiero po powrocie z Okinawy. Kochamy Was, wiecie? ^^

Polska chusteczka wywołała łzy wzruszenia w mych oczach:D Następnym razem prosimy o polski papier toaletowy. Koniecznie szary (tu takiego nie mają:P).

Dzięki zdjęciom, listom i kartkom od Was, kochani, moja ściana wygląda teraz tak:

...specjalne miejsca na niej (i w moim sercu) zajmują Kusuri-uri w wersji maneki-tora (kawaisugiru!) autorstwa Szczygła oraz genialny komiks autorstwa Olgi. Oddaję Wam niniejszym publiczny hołd, dziewczyny. Jesteście Wielkie ^^.

Spam i fioletowe pyry czyli rzecz o okinawskim jedzeniu.

Grainne — Tue, 19 Jan 2010 14:16:29 +0000

Symbolem Okinawy, oprócz shiisy, jest świnka. Występuje jako motyw na pamiątkowych koszulkach, a czasem nawet można sobie zrobić z nią zdjęcie:

Ekhm, tak, właśnie, o czym to ja...

…ah, tak. No więc świnka. Raczej martwa niż żywa, w im większym stopniu przetworzenia tym lepiej. Dlatego w wielu potrawach można znaleźć swojską mielonkę – czyli spam. Jadłam między innymi onigiri z tuńczykiem, omletem i spamem w jednym. W dodatku – ciepłe (bo na Okinawie, inaczej niż w innych częściach Japonii, w kombini podgrzewają nie tylko bento, ale też onigiri).

Ale, że nie samym spamem żyje człowiek, wieprzowinę można znaleźć też w innej postaci – np. w okinawa-sobie:

Zdaje się, że to nasz swojski boczek - w każdym razie smakowało bardzo polsko i w 50% składało się z tłuszczu. Pycha!

W wigilię nowego roku (oomisoka) dostaliśmy (za darmo! student docenia i pamięta na całe życie takie gesty) tę samą sobę w nieco innej wariacji:

Dlaczego tradycyjnie je się w Japonii sobą na oomisoka, nie wiem. Ale to miły zwyczaj:).

W kwestii dań obiadowych, dosyć często, jak już pisałam, można trafić na Okinawie na knajpki serwujący pyszne tacos i taco raisu (czyli to wszystko co normalnie jest w tacosie, ląduje na ryżu), jak i steki i tego typu lubiane w Ameryce potrawy. Natomiast z typowo okinawskiej kuchni chciałabym przedstawić jeszcze chanpuru – czyli bardzo proste “kroimy to co jest w kuchni, wrzucamy na patelnię i smażymy”. Wygląda to mniej-więcej tak:

Chanpuru z wołowiną i tofu.

Na to chanpuru składa się goya, spam i tofu.

Rodzinny obiad w naszej ulubionej restauracji w Nasze (duże porcje, rozsądne ceny, darmowa herbatka w ilościach nieograniczonych - czegóż więcej trzeba do szczęścia? A, no i smacznie też było.)

Na Okinawie można spotkać wiele warzyw i owoców, które nie rosną nigdzie indziej w Japonii. Przedstawię tylko te, których próbowałam.

Goya - "gorzki melon", czyli to, co widać wyżej w wersji zchanpurowanej. Faktycznie jest gorzkawa, co może, choć nie musi smakować. (Zdjęcie ukr... pożyczone z internetu, dla celów edukacyjnych.)

しーくぁーさー(uwielbiam tą pisownię) - shikuasa, coś w stylu skrzyżowania mini-mandarynki z limonką, ma bardzo silny aromat, robi się z niej chyba głównie soki. (Zdjęcie j/w.)

Dragon fruit - smoczy owoc, poza kolorem nie ma w nim niczego szczególnie wyróżniającego, smakuje jak całkowicie pozbawione kwaśności kiwi.

Od owoców zgrabnie przejdę do mniej zdrowych słodkości – lodów. Które mogą mieć np. smak sezamu (bodajże, jak źle pamiętam, to nie wątpię, że towarzysz Maciej mnie poprawi).

Tak, są szare. Maciej też wydaje się szczęśliwy z tego powodu.

Ale dajmy im szansę, spróbujmy ująć sprawę artystycznie.

Lepiej?;)

Natomiast w Nasze (bo to powyżej to nie jest Naha, to przed ruinami Nakijin, co podwyższa cenę lodów o jakieś 50%) można było dostać słone kremiste lody, które potem można było sobie jeszcze dosolić i dosmaczyć do woli, bo przyprawy stały na stoliku obok. Najbardziej smakowały mi z trzcinowym cukrem, chili i zwykłą solą.

Spróbowaliśmy wszystkich smaków, choć momentami było ciężko.

Te konkretne lody stanowiły fanaberię sklepu, który znajdował się za nimi, a w którym sprzedawano… sól. W różnych postaciach i przeznaczoną do różnych celów. Był też kącik smakosza, w którym można było wypróbować sole z różnych stron świata.

I, wierzcie mi na słowo, ich smak naprawdę dało się od siebie odróżnić.

Wracając jeszcze na chwilę do słodyczy, najpopularniejszym składnikiem ciasteczek, kitkatów i wszelkich omiyagowych słodkości jest beni-imo, czyli karmazynowy ziemniak, który wbrew pozorom nazewniczym jest zupełnie i absolutnie fioletowy. O taki:

Po lewej karmazynowy ziemniak (czy raczej jego plastikowy awatar w wersji na ciastku), po prawej fioletowa pyra. Widać różnicę?:P

Można też zjeść lody, które rzeczonego ziemniaka mają udawać.

Czy udają, nie wiem. Zawiodłam się, bo środek mają biały.

Kolejny punktem mojej żywieniowej epopei stanowi żarcie sprzedawane na matsuri (japońskich świętach), w tym przypadku na Nowy Rok. Tak jak u nas na festynach można kupić kiełbachę, bigos i inne tego typu rzeczy, tam je się sobę, okonomiyaki, takoyaki, i inne yaki (czyli wszystko co dobre, smażone i bardzo rakotwórcze). Punktem wspólnym, takim pomostem (kakehashi) kulturowym są smażone ziemniaki, tym razem nie karmazynowe.

To coś na patyku to hot-dogi, czy raczej regou-y, bo na sposób chiński, w słodkim cieście (ble).

Jednym z yaków są tai-yaki czyli rybki z ciasta z różnym nadzieniem, najczęściej azuki (słodka czerwona fasola).

Tak się je smaży...

...a tak można je jeść:P.

Żeby nie było, że samym żarciem człowiek żyje, przejdźmy do trunków. Czy raczej jednego, specyficznego. O awamori już wspominałam, ale te, co próbowałam, były niesmaczne, więc rozwodzić się nad nimi nie będę. Czy poniższy specyfik natomiast jest smaczny, czy nie, nie wiem. Pytania można kierować do Maćka, który zakupił taką, tyle, że bez wkładki.

Żmijówka! Cena potrafi sięgać kilku manów, za dwużmijowe nawet więcej.

Na tym kończę już ostatecznie wirtualną wycieczkę po Ryukyu, następnym razem będzie coś z zupełnie innej beczki.

PS. Oczywiście, jeśli się bardzo chce, na Okinawie można jeść też tak:

Cheeseburger z Mos-burgera, jednej z głównych japońskich sieci fast-foodów. Mały, drogi, najeść się nim nie da, tyle, że trochę lepszy niż w Maku.